Vader zoekt kinderen

In by Peter Santema

Dit jaar hebben we binnen onze stichting stilgestaan bij het thema ‘het Vaderhart van God’. De ontmoetingsavonden en de conferentie waren allemaal afgestemd op dit thema. En voor mezelf kan ik alleen maar concluderen dat ik meer en meer onder de indruk ben gekomen van God en in het bijzonder ook van Zijn Vaderhart. Zelf had ik dit jaar ook het voorrecht om mee te doen met ‘Transform’, een internationaal leiderschapstraject binnen Freedom in Christ. In deze opleiding werd ik aan de hand van Gods Woord meegenomen in een proces om persoonlijk te groeien in mijn relatie met God.

Als ik terugkijk op dit jaar, voel ik me erg dankbaar voor wat ik dit jaar mocht leren. Aan het einde van de opleiding werd ons gevraagd terug te blikken en te verwoorden hoe we God in het afgelopen jaar hadden leren kennen. Al snel werd mij duidelijk dat ik Hem vooral als Vader had leren kennen. Gedurende het jaar heeft God een aantal keren tot mij gesproken door de gelijkenis van de verloren zoon. Steeds mocht ik nieuwe inzichten krijgen, die mij verder hielpen in mijn persoonlijke zoektocht en mij dichter brachten bij het Vaderhart van God. In deze blog wil ik jullie graag een stukje meenemen in ‘mijn’ verhaal van de verloren zoon.

‘Want liefde wil Ik, geen offers; met God vertrouwd zijn is meer waard dan enig offer.
Hosea 6:6 (NBV)

Er zijn twee aspecten die mij in het bijzonder met betrekking tot het Vaderschap zijn opgevallen. Het eerste aspect is dat de Vader ons in Zijn liefde loslaat, zodat wij onze eigen weg kunnen bewandelen en daarin ook de ruimte hebben om onze eigen keuzes te maken. God geeft ons volledig de ruimte om onze eigen zoektocht te hebben en daarbij is het niet erg om fouten te maken. En als we fouten maken, is God niet veroordelend of afwijzend, maar staat Hij klaar om ons te helpen. Zo laat de vader de jongste zoon los, maar als hij weer thuiskomt, leest hij hem niet de les, maar neemt hem in genade aan!

Het tweede aspect wat me heel inzichtelijk is geworden, is dat de Vader niet op zoek is naar dienaren die voor Hem willen werken, maar naar kinderen die Zijn liefde en genade willen ontvangen. Als de jongste zoon thuiskomt, hoopt hij het goed te maken met zijn vader door voor hem te gaan werken. Eigenlijk neemt hij daarmee het gedrag van zijn oudste broer over, die ook keihard aan het werk is om bevestiging en goedkeuring te krijgen. Maar zo werkt het niet bij onze hemelse Vader. Het is het verlangen van de vader dat beide zonen gaan ontdekken hoeveel hij van hen houdt en wat het betekent om zijn zoon te zijn.

En God heeft datzelfde verlangen voor ons allemaal: dat wij gaan beseffen dat wij Zijn kinderen zijn en ook gaan ontdekken wat het ten diepste betekent om kind van Hem te zijn. Bij mezelf merk ik dat ik onbewust nog vaak terugval in het gedrag van de oudste zoon: ik wil het heel graag goed doen voor God en voor mensen. En als ik het gevoel heb dat ik het niet goed doe, voel ik me verdrietig en schuldig. Ik zit nog heel vaak op het ‘doen’ in plaats van op het ‘zijn’. Ik leef vaak nog onbewust naar het idee ‘iets te moeten doen, om iemand te kunnen zijn’. Alles lijkt (onbewust) af te hangen van wat ik doe.

Misschien herken jij dit ook bij jezelf. Maar dan wil ik je de volgende vragen voorhouden, vragen die ik ook mezelf gesteld heb: Als je eigen kinderen er een potje van maken, laat je ze dan voor je werken om het weer goed te maken? Kunnen ze jouw liefde en goedkeuring op deze manier verdienen? En vind je het erg als je kinderen fouten maken? Of vind je dat dit bij het leven hoort en mogen ze al doende leren van de fouten die ze maken? Ik denk dat ik je antwoorden op deze vragen wel weet. Zeer waarschijnlijk zijn dat dezelfde als de mijne. Maar waarom zitten wij dan toch nog zo vaak vast in goeddoen, naar God en naar mensen?

Ik denk dat dit te maken heeft met een denkpatroon dat zich als een bolwerk in ons heeft vastgezet. De letterlijke betekenis van het woord ‘bolwerk’ is ‘fort’. En een fort is een stevig rotsgebouw met kleine vensters, omgeven door dikke en vaak meerdere muren. In deze context is een bolwerk een vals geloof, een leugen, dat gedurende een lange periode vele malen is versterkt. Het verhindert je om God en Zijn wegen te leren kennen. Het zit daar waar je geest blijkbaar sterk en ondoordringbaar is – als een dikke kasteelmuur. Achter dit bolwerk zit het beeld, de leugen, van een boze en strenge God die je straft als je iets niet goed doet.

Bij mezelf merk ik dat deze leugen erg diep zit, en dat er in het afgelopen jaar meerdere lagen van deze muur neergehaald zijn. Een leugen in ons denken kan alleen maar neergehaald worden door de waarheid van Gods Woord. Wij hebben het nodig om dieper te wortelen in de Waarheid, in Jezus Christus. Jezus kwam niet naar deze wereld om ons te veroordelen, maar om ons te redden. God is dan ook niet een straffende God, maar een God van genade! Hij heeft onze zonden en de straf voor onze zonden op Jezus gelegd, opdat wij vergeven zijn en helemaal vrij van veroordeling als wij geloven in het volbrachte werk van Jezus.

Ik wilde mijn inzichten van dit afgelopen jaar heel graag met je delen in deze blog, omdat ik veel mensen om me heen zie worstelen met ditzelfde stukje van ‘goed doen’. En ik wil je daarom aanmoedigen en uitdagen om in deze zomerperiode elke dag eens stil te staan bij wat het werkelijk betekent om ‘kind te zijn’ van je hemelse Vader! Ik wens je een bijzondere zomer toe!

Babs Santema